Gürültülü dünyada hayatımızdan sessizce geçenler
Her gün bir kötülükle açıyoruz gözümüzü. Bir yerde öldürülen kadınlar, masum yere katledilen hayvanlar, şiddete maruz kalan çocuklar... Bazı insanlar, televizyonu açmaya, telefona bakmaya, haber dinlemeye korkar oldu. Çünkü, onların derdi iyi insanların omzuna çöker.
Böyle bir zamanda, iyi ve vicdanlı kalabilmek cesaret istiyor.
Eskiden hayat daha yavaştı. Bir şeylere ulaşmak daha kıymetliydi. İnsanlar birbirlerini daha çok dinler, kıymet verirlerdi. Çıkar için değil sevdikleri için tutarlardı birbirlerini. Birinin yüzüne baktığında içindeki iyiliği hissedebilirdin. Şimdi kimse kimseye güvenmiyor. Çoğu insan iyiliğine değil, niyetine bile şüpheyle bakıyor. Birine yardım etmek istediğinde "Acaba yanlış mı anlar?" diye çekinir olduk.
İyi insanlar az da olsa biraz kaldı... Yoruldular, kırıldılar ama hala varlar.
Bir iyilik yapıp karşılığında teşekkür beklemeyen, kimsenin görmediği yerde bile doğru olanı yapan, birine sırf insan olduğu için el uzatan insanlar… Onlar bu kalabalığın içinde sessizce yürüyen kahramanlar aslında.
Vicdan dediğimiz şey insanın var olma sebebidir. Yanlış yapmayı engelleyen, kötülüğe, haksızlığa susmayan, yine de doğru bildiği şeyi yapan ve en çok da "Ben böyle biri olmak istemiyorum" dedirten o güç...
Ama her vicdanlı insana bir bedel ödetirler. Onlar sessiz bir şekilde yoluna devam eder fakat unutmamalılar ki: Sessiz olan her şey çok güçlüdür...
Bir insanın tek bir doğru davranışı bile bir çocuğun hayatını değiştirebilir. Bir cümle bir kalbi onarabilir. Bir iyilik hiç tanımadığın birinin karanlığını aydınlatabilir.
Kötülüğün kolay, iyiliğin zor olduğu bu dünyada…
Gürültü çıkarmadan, gösteriş yapmadan, sadece insan olduğu için iyi kalan insanlar… Hep var olun.
