İyi insan olmak neden enayilikle karıştırılıyor?

Bizim toplumumuzda naziksen saf, dürüstsen enayi, Empati yapıyorsan kullanılmaya müsait olarak yaftalanman çok olası.

Bize yıllardır şunu öğrettiler: Güçlü olmak için sert olmalısın. Hayatta kalmak için biraz kötü olmalısın. İnsan ezmezsen ezilirsin.

Ama kimse şunu konuşmuyor: Bu düşünce biçimi bizi gerçekten güçlü mü yapıyor, yoksa sadece daha yalnız mı?

İyi insan olmak zayıflık değildir. Ama sınır koyamamak zayıflıktır.
Sorun iyilikte değil. Sorun, iyiliği kendini yok saymakla karıştırmamızda.

İnsan hem vicdanlı olabilir hem de kendini koruyabilir.
Hem kalbi açık olabilir hem de kapısını herkese açmak zorunda değildir.

Ama bize bu denge hiç öğretilmedi. Ya melek olmamız beklendi ya da canavar.

Belki de asıl güç, kötüleşmemeyi bilinçli olarak seçebilmektir.