Kendini sevmek ne zaman bencillik sanılmaya başladı?
Bu ülkede kendini sevdiğini söylediğin anda damga yiyorsun. ‘Bencil’ ‘Egoist’
Sanki kendini sevmek, başkalarını sevmemekmiş gibi.
Oysa yıllarca bize öğretilen tam tersiydi. Önce başkaları. Önce aile. Önce ilişki. Önce herkes. Kendin en sona.
Böyle böyle insanlar kendine yabancılaştı. Ne istediğini bilmeyen, neye kırıldığını anlamayan, sadece idare eden kalabalıklar oluştu.
Bir insan günün birinde ‘artık böyle yaşamak istemiyorum’ dediğinde ise suçlu ilan edildi.
Çünkü bu toplum, fedakârlığı kutsallaştırır ama kimseye “kendini feda etmek zorunda değilsin” demez.
Hep anlayan taraf olman beklenir.
Hep alttan alman.
Hep susman.
Ama susa susa insan içinden çürür.
Kendini sevmek, başkasını ezmek değildir.
Kendini sevmek, kimseye yukarıdan bakmak değildir. Kendini sevmek, artık kendi ihtiyaçlarını da ciddiye almaktır.
Ama bu, başkalarının işine gelmez.
Çünkü sınır koyan insan yönetilemez.
Hayır diyebilen insan kullanılamaz.
Kendine saygısı olan insan kolay lokma değildir.
