Mutlu görünmek zorunda olmasak ne olurdu?

Kimse ‘iyi değilim’ demek istemiyor. Çünkü iyi olmamak, başarısızlık gibi algılanıyor.

Herkesin hayatı güzel. Herkes keyifli. Herkes yolunda. En azından ekranda.

Oysa gerçek hayatta insanlar borçlu, yorgun, kırgın ve kaygılı. Ama bunu göstermek ayıp gibi.

Sürekli mutlu görünme baskısı insanı yalnızlaştırır. Çünkü kişi kendi duygularını bile saklamak zorunda hisseder.

Zamanla insan, başkalarına yalan söylemeyi bırakır ama kendine yalan söylemeye başlar. ‘İyiyim’ derken aslında ‘idare ediyorum’ demek ister. ‘Sorun yok’ derken söylemek istediği ‘Kimseye yük olmak istemiyorum’dur. Çünkü bu toplumda mutsuzluk bulaşıcı gibi görülür. Kimse başkasının karanlığıyla uğraşmak istemez.

İşte tam da bu yüzden, en kalabalık anlarımızda bile yalnız hissederiz.

Belki de düşünmemiz gereken şey iyi olmadığımızda yanımızda olmayan insanların hayatımızda olması bize ne kazandırır?